اي دل ساده بكش درد كه حقت اين است

                            از زمانه بشو دلسرد كه حقت اين است

 

هرچه گفتم مشو عاشق نشنيدي حالا   

                            همچو پاييز بشو زرد كه حقت اين است

 

ديدي آخر دم مردانه به جز لاف نبود

                        بكش از مردم نامرد كه حقت اين است

 

آنچه بر عاشق دلخسته روا دانستي

                        فلك آخر سرت آورد كه حقت اين است

روز وصل دوستداران یاد باد           

                          یاد باد آن روزگاران یادباد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت

                         بانگ نوش شاد خواران یاد باد

گر چه صد رود است در چشمم مدام

                         زنده رود باغ کاران یاد باد

راز حافظ بعد از این ناگفته ماند

                        ای دریغا راز داران یاد باد

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت      

                            مست گفت این پیراهن است افسار نیست

. . .

 

من ار زانکه گردم به مستي هلاک

                               به آئين مستان بریدم به خاک

به تابوتي از چوب تاکم کنيد

                               به راه خرابات خاکم کنيد

نريزيد بر گور من جز شراب

                              نياريد در ماتمم جز رباب

وليکن به شرطي که در مرگ من 

                              ننالد به جز مطرب و چنگ زن

 
تو خود حافظا سر ز مستي متاب

                              که سلطان نخواهد خراج از خراب

سينه تنگ من و بار غم او هيهات

                                 مرد اين بار گران نيست دل مسكينم

آنگه که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم  خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده  بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

 

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی

بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی ...

 برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
 این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی
حالیا نقش دل ماست در ایینه ی جام
تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی
 دیدی آن یار که بستیم صد امید در او
 چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی
تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو
 گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی
تشنه ی خون زمین است فلک ، وین مه نو
 کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی
منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد
 چه ازو کاست و بر من چه فزود ای ساقی
 بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان
 نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی
 حق به دست دل من بود که در معبد عشق
سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی
این لب و جام پی گردش می ساخته اند
 ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی
 در فروبند که چون سایه در این خلوت غم
 با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

گر باده خوری تو با خردمندان خور

                                      یا با صنمی لاله رخی خندان خور

بسیار مخور و رد مکن فاش مساز

                                     اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور

یا به رسوائی قدم بگذار در بازار عشق

                            یا همی چشم از جمال یوسف کنعان بکن

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

                               تا در میکده شادان و غزل خوان بروم