آنگه که مرا می زده بر خاک سپارید

زیر کفنم  خمره ای از باده گذارید

تا در سفر دوزخ از این باده  بنوشم

بر خاک من از ساقه ی انگور بکارید

 

آن لحظه که با دوزخیان کنم ملاقات

یک خمره شراب ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از این باده صافی

بنشینم و با دوزخیان کنم تلافی ...

 برسان باده که غم روی نمود ای ساقی
 این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی
حالیا نقش دل ماست در ایینه ی جام
تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی
 دیدی آن یار که بستیم صد امید در او
 چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی
تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو
 گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی
تشنه ی خون زمین است فلک ، وین مه نو
 کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی
منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد
 چه ازو کاست و بر من چه فزود ای ساقی
 بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان
 نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی
 حق به دست دل من بود که در معبد عشق
سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی
این لب و جام پی گردش می ساخته اند
 ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی
 در فروبند که چون سایه در این خلوت غم
 با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

گر باده خوری تو با خردمندان خور

                                      یا با صنمی لاله رخی خندان خور

بسیار مخور و رد مکن فاش مساز

                                     اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور

یا به رسوائی قدم بگذار در بازار عشق

                            یا همی چشم از جمال یوسف کنعان بکن

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

                               تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

صورتگر نقاش چین

                        رو صورت یارم ببین

یا صورتی برکش چنین

                       یا ترک کن صورتگری

آسمان تخته و انجم همه اش مهره اوست

                                کعبتینش مه و خورشید و فلک نراد است

با چنین تخته و آن مهره و این کهنه حریف

                                 فکر بردن مکن اندیشه بی بنیاد است

شرط در آمد کار است نه دانستن کار

                                  تاس اگر نیک نشیند همه کس نراد است

جز راه قلندران میخانه مپوی

                      جز باده و جز سماع و جز یار مجوی

بر کف قدح باده و بر دوش سبوی

                      می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی

پیوسته حدیث من به گوشت بادا

قوتم ز لب شکر فروشت بادا

بی‌من چو شراب ناب گیری در دست

شرمت بادا ولیک نوشت بادا

وا فریادا زعشق وا فریادا

                       کارم به یکی طرفه نگار افتادا

گر داد من شکسته دادا ، دادا

                        ور نه من و عشق هرچه بادا بادا