من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخن شهد و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی خبری رنج ببر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم

گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخنهای نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفرهیچ مگو

گفتم این روی فرشته ست عجب یا بشرراست
گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیرو زبر خواهم شد

گفت میباش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو درین خانه پر نقش و خیال

خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گر می نخوری طعنه مزن مستانرا

                        بنیاد مکن تو حیله و دستانرا

تو غره بدان مشو که می ، می نخوری

                       صد لقمه خوری که می غلامست آنرا

و این روزها که میگذرد

                           بهار در راه است

                                                  آرام ...

                                                            آرام ...

ومن خسته تر از همیشه

 

                       روزنه ای از امید را

                                        به انتظار نشسته ام

که شاید

                                با بهار بیاید

                                                   آرام ...

                                                        آرام ...

جهان بگذار و خود در خود جهان شو . . . . . . .

جهان پیر است و بی بنیاد از این فرهاد کش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

حکم در دست شما نیست ولی سر هستید

داغ یک غزوه ندارید ،  پیمبر هستید

با شما هستم اگر جنگ صلیبی کردید

دست در خون ِ دل اینهمه بی بی کردید

 

لا اقل بر بزنید آس به ما هم برسد

قطره ای جرعهء عباس به ما هم برسد

اینهمه دست یکی نیست قبولم باشد

آیه ء دیگری از شان نزولم باشد

 

 

سهم من چیست مگر ؟ صندلی دار ِ شما

عکس ترحیم من و سینهء دیوار شما

خانه بر دوش غزل هستم و می گردم باز

حاج زنبور عسل هستم  و می گردم باز

 

 

صبح یک روز من از پیش خودم خواهم رفت

بی خبر با دلِ درویش خودم خواهم رفت

می روم تا درِ میخانه کمی مست کنم

جرعه بالا بزنم ، آنچه نبایست کنم

 

 

آنقدر مست که اندوه ِ جهانم برود

استکان رویِ لبم باشد و  جانم برود

ساقیا در بدنم نیست توان جام بده

گور ِبابای ِ غم هردو جهان جام بده

 

 

برود هر که دلش خواست شکایت بکند

شهر باید ! ! به من الکلی عادت بکند.

گنه کردم گناهي پر ز لذت
درآغوشي که گرم و آتشين بود
گنه کردم ميان بازواني
که داغ و کينه جوي و آهنين بود
در آن خلوتگه تاريک و خاموش
گنه کردم چشم پر ز رازش
دلم در سينه بي تابانه لرزيد
ز خواهش هاي چشم پر نيازش
 در آن خلوتگه تاريک و خاموش
پريشان در کنار او نشستم
لبش بر روي لبهايم هوس ريخت
 ز اندوه دل ديوانه رستم
فروخواندم به گوشش قصه عشق
ترا مي خواهم اي جانانه من
ترا مي خواهم اي آغوش جانبخش
 ترا اي عاشق ديوانه من
هوس در ديدگانش شعله افروخت
شراب سرخ در پيمانه رقصيد
تن من در ميان بستر نرم
 بروي سينه اش مستانه لرزيد
گنه کردم گناهي پر ز لذت
کنار پيکري لرزان و مدهوش
خداوندا چه مي دانم چه کردم
در آن خلوتگه تاريک و خاموش

 

شب چو  در بستم و مست از می نابش کردم

ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کرم

دیدی آن ترک ختا ، دشمن جان بود مرا

گر چه عمری به خطا ، دوست خطابش کرم

شرح داغ دل پروانه چو گفتم با شمع

آتشی در دلش افکندم و آبش کردم

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد

خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم

دل که خونابه غم بود و جگر گوشه درد

بر سر آتش جور تو کبابش کردم

زندگی کردن من مردن تدریجی بود

وانچه جان کند تنم ، عمر خطابش کردم