از این رباط دو در چون ضرورت است رحیل

رواق و طاق معیشت چه سربلند و چه پست

کی باشد و کی باشد و کی باشد و کی

من باشم و وی باشد و می باشد و نی

من مست ز وی باشم وی مست ز می

من گه لب وی بوسم وی گه لب نی

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نا بستن از آن به که ببندی و نپایی

 

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی

 

ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ماکجاییم در این بحر تفکر تو کجایی

 

آن نه خال است و زنخدان و سر لف پریشان

که دل اهل نظر برد که سریست خدایی

 

حلقه بر در نتوانم زدن از دست رقیبان

این توانم که بیایم به محلت به گدایی

 

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

 

روز صحرا و سماعست و لب جوی و تماشا

در همه شهر دلی نیست که دیگر بربایی

 

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

 

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن

تا به همسایه نگوید که تو در خانه مایی

 

سعدی آن نیست که هرگز زکمندت بگریزد

که بدانست که در بند تو خوشتر که رهایی

 

خلق گویند برو دل به هوای دگری ده

نکنم خاصه در ایام اتابک دو هوایی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است

                                      خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

اي بي وفا راز دل بشنو از خموشي من اين سكوت مرا ناشنيده مگير

اي آشنا چشم دل بگشا حال من بنگر سوز و ساز دلم را نديده مگير

امشب كه تو در كنار مني غمگسار مني سايه ات سر من تا سپيده مگير

اي اشك من خيز و پرده مكش پيش چشم ترم وقت ديدن او راه ديده مگير

دل ديوانه من به غير از محبت گناهي ندارد خدا داند

شده چون مرغ طوفان كه جز بي پناهي پناهي ندارد خدا داند

منم آن ابر وحشي كه در هر بيابان به تلخي سرشكي بيفشاند

به جز اين اشك سوزان دل نا اميدم گواهي ندارد خدا داند

اي بي وفا راز دل بشنو از خموشي من اين سكوت مرا ناشنيده مگير

اي آشنا چشم دل بگشا حال من بنگر سوز و ساز دلم را نديده مگير

دلم گيرد هرزمان بهانه تو سرم دارد شور جاودانه تو

روي دل بود به سوي آستانه تو

تا آيد شب در ميان تيرگي ها گشايد تن روح من به شور و غوغا

روكند چو مرغ وحشي سوي خانه تو

اي بي وفا راز دل بشنو از خموشي من اين سكوت مرا ناشنيده مگير

اي آشنا چشم دل بگشا حال من بنگر سوز و ساز دلم را نديده مگير

 

ماییم و می و مطرب و این کنج خراب

                        جام و دل و جام و جامه در رهن شراب

فارغ ز امید رحمت و بیم عذاب

                              آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب

 

گویند کسان ، بهشت با حور خوش است

                           من می گویم که آب انگور خوش است

این نقد ستان و دست از آن نسیه بدار

                           کاواز دهل شنیدن از دور خوش است 

سبز شو

                         شاد باش

                                                      جوانه بزن

ببار

                      بروی

                                                    بهاری باش . . .