جز راه قلندران میخانه مپوی

                      جز باده و جز سماع و جز یار مجوی

بر کف قدح باده و بر دوش سبوی

                      می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی

پیوسته حدیث من به گوشت بادا

قوتم ز لب شکر فروشت بادا

بی‌من چو شراب ناب گیری در دست

شرمت بادا ولیک نوشت بادا

وا فریادا زعشق وا فریادا

                       کارم به یکی طرفه نگار افتادا

گر داد من شکسته دادا ، دادا

                        ور نه من و عشق هرچه بادا بادا

ساقی غم من بلند آوازه شده است

                                سر مستی من برون ز اندازه شده است

با موی سپید سر خوشم کز می تو

                                پیرانه سرم بهار دل تازه شده است

هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد

وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد

آن کس که دلی دارد آراسته معنی

گر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد

گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد

ور تیر بلا بارد دیوانه نپرهیزد

آخر نه منم تنها در بادیه سودا

عشق لب شیرینت بس شور برانگیزد

بی بخت چه فن سازم تا برخورم از وصلت

بی‌مایه زبون باشد هر چند که بستیزد

فضلست اگرم خوانی عدلست اگرم رانی

قدر تو نداند آن کز زجر تو بگریزد

تا دل به تو پیوستم راه همه دربستم

جایی که تو بنشینی بس فتنه که برخیزد

سعدی نظر از رویت کوته نکند هرگز

ور روی بگردانی در دامنت آویزد

همیشه برده خواه تو ، همیشه مات خواه من!

بچین دوباره می زنیم ، سفید تو ، سیاه من!

 

ستاره های مهره و مربعات روز و شب

نشسته ام دوباره روبروی قرص ماه ، من!

 

پیاده را دو خانه تو و من یکی ، نه بیشتر

همیشه کل را تو ، همیشه نصف راه ، من!

 

تمسخرو تکان اسب و اندکی درنگ ، تو

نکاه و دست بر پیاده باز هم نگاه ، من!

 

یکی تو و یکی من و یکی تو و یکی ، نه من

دوباره رو سفید تو ، دوباره رو سیاه ، من!

 

دوباره شاد لذت نبرد تن به تن تو و

دوباره شرمسار ارتکاب این گناه ، من!

 

تو برده ای و من خوشم که در نبرد زندگی

تو هستی و نمانده ام دمی بدون شاه ، من!