گر باده خوری تو با خردمندان خور

                                      یا با صنمی لاله رخی خندان خور

بسیار مخور و رد مکن فاش مساز

                                     اندک خور و گه گاه خور و پنهان خور

یا به رسوائی قدم بگذار در بازار عشق

                            یا همی چشم از جمال یوسف کنعان بکن

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

                               تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

صورتگر نقاش چین

                        رو صورت یارم ببین

یا صورتی برکش چنین

                       یا ترک کن صورتگری

آسمان تخته و انجم همه اش مهره اوست

                                کعبتینش مه و خورشید و فلک نراد است

با چنین تخته و آن مهره و این کهنه حریف

                                 فکر بردن مکن اندیشه بی بنیاد است

شرط در آمد کار است نه دانستن کار

                                  تاس اگر نیک نشیند همه کس نراد است